نور ماوراء بنفش نوعی پرتوهای الکترومغناطیسی است که دارای طول موج کوتاهتر از نور مرئی اما طولانیتر از اشعه ایکس است. طیف UV را می توان به سه دسته تقسیم کرد: UV-A، UV-B و UV-C. UV-A طولانی ترین طول موج را دارد و در نور خورشید وجود دارد، در حالی که UV-B مسئول آفتاب سوختگی و آسیب پوست است. UV-C کوتاه ترین طول موج را دارد و مضرترین نوع اشعه ماوراء بنفش است، زیرا توسط DNA جذب می شود و باعث آسیب به سلول های زنده می شود.
بزرگترین تفاوت بین نور UV و UV-C در طول موج است. همانطور که گفته شد، UV-C طول موج های بسیار کوتاه تری نسبت به UV-A یا UV-B دارد که باعث می شود در شکستن پیوندهای مولکولی موثرتر باشد. در حالی که UV-A و UV-B در کاربردهای مختلفی مانند چسبها یا تختهای برنزه استفاده میشوند، UV-C برای اهداف ضدعفونی و استریلسازی استفاده میشود.
نور UV-C اغلب برای از بین بردن میکروب ها و ویروس ها استفاده می شود. این ماده با اختلال در DNA باکتری ها، ویروس ها و سایر میکروارگانیسم ها عمل می کند و از تکثیر آنها جلوگیری می کند و در نهایت آنها را از بین می برد. به همین دلیل، نور UV-C در صنایع مختلف از جمله مراقبت های بهداشتی، تولید غذا و نوشیدنی و تصفیه آب برای کمک به حفظ یک محیط استریل استفاده شده است.
برای تولید نور UV-C، نوع خاصی از لامپ مورد نیاز است. این لامپ ها حاوی بخار جیوه و یک پوشش فسفر هستند که وقتی بخار جیوه توسط جریان الکتریکی برانگیخته می شود، تابش UV-C ساطع می کند. لامپهای UV-C در اندازهها و شکلهای مختلفی تولید میشوند و بسته به کاربرد، وات متفاوتی دارند. آنها را می توان در سیستم های تصفیه هوا، تصفیه خانه های آب و حتی دستگاه های دستی برای استریل کردن استفاده کرد.
در نتیجه، تفاوت اصلی بین نور UV و نور UV-C در طول موج است. UV-C طول موج کوتاه تری دارد و عمدتاً برای اهداف ضدعفونی و استریل کردن استفاده می شود. توجه به این نکته ضروری است که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض اشعه UV-C می تواند برای موجودات زنده مضر باشد، بنابراین هنگام کار با لامپ ها یا دستگاه های UV-C باید اقدامات ایمنی مناسب انجام شود.
