تابش حرارتی
تابش حرارتی به انتقال گرما از طریق جذب و انتشار امواج الکترومغناطیسی، بدون استفاده از یک محیط حامل اشاره دارد. بزرگی انتقال حرارت تابشی وابستگی بسیار زیادی به میزان انتشار و دمای مواد سطحی دارد. به طور کلی، مواد غیر فلزی و غیر شفاف تابش بالایی از خود نشان می دهند که معمولاً بیش از 0.80 است. تابش فلزات می تواند بین 0.02 (مثلاً فویل آلومینیوم) و 0.90 (مثلاً آلومینیوم آنودایز) بسته به آرایش هندسی و عملیات سطحی سطح فلز متفاوت باشد. سطوح فلزی صیقلی و براق گرمای بسیار کمی از خود ساطع می کنند. یک سطح رنگ شده یا آنودایز شده به طور قابل توجهی گرمای بیشتری نسبت به سطح روشن و بدون رنگ ساطع می کند. سرعت تابش الکترومغناطیسی یک ماده متناسب با سرعت جذب آن است. بنابراین، سطوح سیاه رنگی که تشعشعات بیشتری را نسبت به رنگ های روشن تر مانند سطوح سفید یا فلزی جذب می کنند، در انتقال حرارت حرارتی کارآمدتر هستند. انرژی حرارتی منتقل شده از طریق تشعشع با افزایش دما به شدت افزایش می یابد. با این حال، اتلاف گرمای تابشی در دماهای معمولی ({8}} درجه) به طور کلی در مقایسه با انتقال حرارت توسط همرفت ناچیز است.
