به طور کلی، ورزش های اکشن سریع، به ویژه آنهایی که شامل اشیاء کوچک روشن مانند توپ کریکت و فاصله دید طولانی تر نیاز به سطوح روشنایی بالاتری دارند. سرعت آهسته و اجسام بزرگ مانند فوتبال و فاصله دید نزدیک نیاز به سطوح روشنایی پایین دارد. روشنایی ورزشی در فضای باز به دستیابی به آموزش های تحت نظارت، آموزش ملی، آموزش باشگاه، یا پوشش بین المللی و غیره کمک می کند. دستورالعمل ها و مشخصات مختلف روشنایی سطوح مختلفی را برای ورزش های شخصی توصیه می کنند. برخی از اجسام ورزشی نیز می توانند مشخصات روشنایی مرتبط را فراهم کنند.
1. کلاس اول
راهنمای روشنایی فیفا و یوفا مکان های آموزشی و تفریحی را به عنوان کلاس اول طبقه بندی می کنند. زمین ها نزدیک به ۲۰۰ لوکس روشنایی افقی و حدود ۰٫۵ یکنواختی دارند. برخی از ورزشگاه های دبیرستان و روشنایی ورزشی در این دسته قرار می گیرند.
2. کلاس دوم
ورزشگاه های این رده شامل برخی ورزشگاه های باشگاه ها و لیگ ها با حدود ۵۰۰لواکس و حدود ۰٫۶ یکنواختی هستند. این استاندارد روشنایی زمین های فوتبال است که در مورد ورزشگاه های نیمه حرفه ای نیز صدق می کند.
3. کلاس سوم
ورزشگاه های کلاس سوم شامل ورزشگاه هایی هستند که بازی های ملی را با حدود ۷۵۰ لوکس درخشش افقی و حدود ۰٫۷ یکنواختی برگزار می کنند، اما این استاندارد تنها برای ورزشگاه های حرفه ای است، نه اعمال پخش تلویزیونی. برخی از ورزشگاه های کلاس اول ممکن است مسابقات تلویزیونی برگزار کنند، به خصوص ورزشگاه هایی که سطح بالای ۱۰لواکس دارند.
روشنایی زمینی ورزشگاه های بسیار حرفه ای که برای بازی های تلویزیونی مسابقات ملی و بین المللی استفاده می شد، از ۱۰لواکس به ۱۵۰۰لواکس تغییر می کند و یکنواختی بین UI در ۰٫۱ و U۲ در حدود ۰٫۸ متغیر است. چنین زمینه هایی دوربین هایی برای پخش هر رویداد بزرگ دارند. بنابراین این زمینه ها باید چراغ های با کیفیت بالاتری داشته باشد.
سطح روشنایی بیرونی پایین تر از سطح نور روز است که معمولاً پایین تر از همان ورزش های انجام شده در محیط داخل سالن است. این به این دلیل است که سوژه در زیر سطح تطبیقی و پس زمینه آسمان تاریک کنتراست بالایی دارد. سطح روشنایی به شدت به سطح دشواری وظیفه بستگی دارد.
